25-27 Haziran 2010 Sonisphere Festival Kritiği

  Herkes iş anlaşmasını maaşa, sigortaya vb durumlara göre yapar; fakat bazı çatlaklar vardır ki festivale gitmek üzere anlaşır patronuyla. Bu yaz Kabak Vadisi Reflections Camp'teki iş anlaşmam Sonisphere Festival'a her ne şartta olursa olsun gitmek üzere yapıldı. Yorucu bir süreç olacağını bile bile yoğun iş tempomu bırakıp bir aydır ayrı kaldığım İzmir'e dönüp en yakın dostlarımla voltranı oluşturup İstanbul'a yola çıkmam çok kısa süreçler içinde yaşandı. Kabak-Fethiye-İzmir-İstanbul dörtgenindeki yolculuk 17 saatten fala sürdü. Sabah erkenden İstanbul'a gelindi, Karaköy'e çantalar bırakıldı ve kıyak bir kahvaltının ardından ilk biralar içildi ve stadyum yolu tutuldu. Mahşeri bir kalabalık olmasa da hatrı sayılır insan sürüsü ile içeri giriş için üst üste abanıldı. Her ne kadar kale arkasından kombine sahibi olmamız heyecan seviyesini düşürse de aşağıdaki izleyicilerin güzel tepkileri ve bağırışlarıyla bedene adrenalin pompalandı.

Kritiği Kamil Koç Fethiye otobüsünde yazdığım için fazla ayrıntıya girmeden özet geçmek zorunda hissediyorum kendimi.
Pentagram bu festival için beklediğim bir grup değildi. Bunu Bira Darkzine'de yazmıştım.
Eskileri ısıtıp ısıtıp öne sunmaları artık keyif vermekten öte işkenceye giriyor.
İsmini bilmediğim bir vokalist ile çıkıp Dio coverlamaya çalışan Pentagram benim gözümde karizmayı fena çizdirdi. Açıkçası grup adına çok üzüldüm. Yapılan kötü coverlardan ötürü Dio'nun kemikleri sızlamıştır.
Trail Blazer albümünde bonus olarak bulunan Vita Es Morte'nin canlı versiyonunda Demir Demirkan'ın attığı şairane solonun Metin Türkcan tarafından atılmaya çalışılması bir dibe vuruş oldu. Canlı performansta atılan solonun aynısı başka canlı performansta atılır mı be adam?
Ayrıca sahne boyunca grubun adı Pentagram değil Metin Türkcan'dı. Biraderin abartı wah pedallı sololarından başka bir şey duymadık şükür. Aferin size.
Murat İlkan olayına girmiyorum. Kendisi ms hastalığına yakalanmış, kusur aranmaz. Yaradan şifa versin hemşehrime.

Ardından sahneye gelen Alice In Chains'ten pek bir beklentim yoktu açıkçası. Seattle olayları beni pek açmıyor. Ama gelmişken de dinlememek olmaz.
Ki doğru olanı yapmışım. Günün en temiz ve net tonlarını aldık Alice'ten. Layne Staley'in sesi ve yorumu bile aranmadı kulaklarda. Çok keyifliydi sahneleri.

Gecenin beklenen ismi elbetteki Alman endüstriyel metal grubu Rammstein'dı. Tahmini 18-20 bin kişinin yerini almasıyla saat 21 gibi başlayan şov Türkiye'de yapılmış tartışmasız en büyük sahne idi. Tartışan başka yerde yapsın bu işi. Tamam havai fişek meşale vs olayları tamamen profesyonel firmalar tarafından yönlendiriliyor ama müzikle uyum, aralara eklenen teatral gösteriler... Doyçland Doyçland über alles diyesim geldi hani. Tek tek yazmaya kalksam şarjım biter yaşananları. Zaten anlatılamayacak cinsten.

İkinci güne sadece Kings Of Metal için gittik. Nitekim onu izleyip çıktık.
Manowar bildiğiniz gibi değil. Her zamankinden daha asi, daha gürültülü ve saldırgan. joey deMaio'nun Big 4'a ve yanlış duymadıysam organizatörlere Türkçe konuşarak giydirmesi içimden ılık keyif sularının dışarı akmasını sağladı. Ha Big 4'daki gruplar haketti mi bunu? Tartışılır ama Manowar'a 1 saat, 1 saat 15 dakika sahne verilmesi tartışılamaz. Nitekim onlar da tepkilerini koyup erken kaçtılar. Ses sistemi problemi nedeniyle Eric Adams'ın son söylediklerini maalesef anlayamadım ona yanarım.
Ayrıca böyle bi ortamda Türkçe şarkı Baba'nın çalınmaması... Ya tepkinin bir parçası ya da Manowar adına hata idi. Halbuki eller havada tüm izleyicilerle beraber söylemek ne keyif olacaktı.

Accept için çok olumlu şeyler yazılmış olsa da koymadı açıkçası onları izlememek. Nitekim biraz kafa dinlemeye ihtiyaç vardı.

Pazar günü ise malum Big 4 için oradaydık.
Anthrax cayır cayır thrash yaptığı yıllara nazire yaparcasına sertti. Bu kadarını beklemiyordum açıkçası. Lakin en sevdiğim şarkıları olan Hy Pro Glo, Only, Room For One More vs duyamadığım için hayal kırıklığına uğradım.

Megadeth sahneyi alırken izleyicinin tepkisi daha da arttı. Meksika dalgaları vs...
Mustaine yine rezil süt beyaz gömleğiyle sahneyi aldı ve takır takır şarkıları çalıp gittiler. Pek fazla konuşma yapıldığını hatırlamıyorum. Lakin adamlar cd kaydı gibi çalıyorlar. Neden büyük olduklarını canlı dinleyince anlıyorsunuz.

Günün beklediğim ismi Slayer'dı. Stadın en tepesinde bana üç günün en uzun headbang ve kısa pogo denemelerini yaptıran yegane gruptu. İzleyici ile temas yok denecek kadar azdı. Çalıp gittiler resmen. Ama Slayer işte. Bira için  40 kişilik sıradayken sırayı siktiredip arkadaşım ve beni kafa sallamaya yönelten grup. Hayvansınız.
İzleyici maalesef Slayer'ı tam bir kalas gibi izledi. War Ensemble'da bırak kargaşayı, kıpırdanma bile olmadı. Ot metal dinleyesiceler.

Gecenin finali elbetteki Metallica ile yapıldı. Tapmasam da dinlerim adamları. Açık ara en profesyonel sahne tavırları Metallica'daydı. Eski yeni karışık çalındı. Kah Fuel zırvası, kah Creeping Death vs.
Otobüsümüzün erken olması sebebiyle yarım yamalak izleyebildik adamları. Gitar tonları vs beğenmesem de çalıyorlar adamlar işte.


Az kalsın Diril Cymbals adına sahne arkasında Lombardo, Ulrich gibi isimlerle tanışacakken bunu engelleyen Vakit Gazetesi'ne buradan teşekkürlerimi sunuyorum. Yazdıkları o kadar etkili olmuş ki güvenlik sebebiyle içeri giremedim. Sağolun.

Sonuç itibariyle gittik, izlediğimiz baba gruplara 6 yeni isim ekledik.
7.5 lira olan birasına rağmen, Rammstein sahnesinde patlayan baslara akustik bilgisinden yoksun ses sistemi ayarlayanlarına rağmen teşekkür bir borçtur organizatörlere.
"Seneye yer alacak bazı gruplar açıklanacak" sözlerinin havada kalmasına rağmen...
Rüzgar gibi geçti.

Not: Biliyorum tatmin edici bir kritik olmadı ama bu yorgunlukla bu kadar.

28.06.2010 21:52:06
gothic | | | 1659 Kez okunmuş
Yazıcı Versiyonu | Tavsiye Et ! | Copyright © | Sen de Yaz!

Facebook Twitter Google Yahoo

Yorumlar