At The Gates - Slaughter Of The Soul Albümü Hakkında

  Askerlik öncesi işlerin felaket yoğunluğu ve tembellik bir araya gelince çok uzun zamandır yapmak istediğim bu albüm kritiği yola çıkmadan 4 saat öncesine kısmet oldu (tembellikte zirve kişilik). Albüme de dalış yapacak olursak babalara gel kabilinden, insan düşünüyor ; At The Gates ve baba albüm lafları bir araya geldiğinde Terminal’mi demeli Gardens of Grief mi Slaughter mı ? Hepsi birbirinden farklı klas albümler fakat At the Gates’in evriminden gelişiminden dem vurulacaksa bu sürecin son noktası ve en zirve anları bu albümle beden bulmuştur, burası kat’i dir. Bu sebeple buradan yakmak benim için neredeyse kesin bir fikir olmuştu.

Albümün kadrosu :
Tomas Lindberg – Vokal
Anders Björler – Lead
Martin Larsson – Ritm (Gitar oluyo doğal olarak ikiside)
Jonas Björler - Bass
Adrian Erlandsson – Davul

Şarkı Listesi
01. Blinded By Fear
02. Slaughter Of The Soul
03. Cold
04. Under A Serpent Sun
05. Into The Dead Sky
06. Suicide Nation
07. World Of Lies
08. Unto Others
09. Nausea
10. Need
11. The Flames Of The End       şeklinde...

Albüme Dalacak Olursak...
Terminal Spirit Disease deki o yaylıların hafif melankolik ortamından çok daha farklı bir girişle karşılaşırız. Gerek sound gerekse bestelerin modernliği ve gelişmişliği daha baştan farkını hissettirir ve Blinded by Fear gibi bir klasiği dinleyebildiğimiz için şükretmeye başlarız.
We Are Blinded World Within Us, Waiting to Be Born...
Davulcu biraderimizin harika speedlerinin ATG müziğinin temel taşlarından birisi olduğunu söylemek şart bence. Şarkının leadleri ve arka melodisi filan tam bir şaheserdir. Tomas Lindberg ise albüm boyunca o kadar harika bir çıkarmıştır ki, Terminal’den sonra Slaughter’a erişmiş olan bizler şokların en büyüğünü yaşamışızdır. İlk şarkıyı durmadan ikinciye bağlarlar ve “GOOO” diye çığlığı basan Tomas baba Slaughter of Soul ile hayatının en güzel vokal partisyonlarını yazmıştır belkide. Şarkının ana riff i zaten milli marş kıvamındadır. New Wave of Swedish Death Metal şeklinde trend bir isme sonradan sokulacak Melodik İsveç Death Metal’i belkide tek gerçek “Melodik Death Metal” örneğini bu albümde vermiştir. Riffler rende kıvamındadır ve adamın suratını asacak biçimde insanı harekete geçirir. Grup bu şarkının sözlerini Luke Rhinehart’ın “The Dice Man” kitabından etkilenip yazmıştır. Kitaptaki kötümser havayı tetiklemek anlamında, şarkının girişindeki “GO” lafı kullanılmış.
Cold’un girişi ve bilek kıran kral riffleri bir tarafa, solosu bir tarafa... Babaların en büyüklerinden birisidir Andy LaRocque. King Diamond’ın gitaristidir kısaca. Öyle bir solosu vardır ki bu şarkı da, tekrar tekrar dinlersiniz yine doyamazsınız.
Albümdeki en baba şarkılardan birisi hiç şüphesiz Under a Serpent’s Sun. Slaughter... albümünün ilk yazılan şarkısıdır. Karanlık mid tempo riff mi desem, ardından gelen o tanrısal riff mi desem ??? Hepsi birbirinden gaddar, hepsi birbirinden akıcı. Fazlaca kişiselleştiricem mevzuyu ama dayanamıyorum ; tüm alemde en sevdiğim 2 3 vokalistten birisidir bu adam ve stili ise benzersiz derece hissiyatlıdır. Bu şarkıyı yazarken kafası fazlaca güzel bir biçimde “Pozitif Satoculuk” gibi götüm laflar etse de Tomas candır, Lindberg canandır derim.
Into the Dead Sky ise bir ATG klasiğidir ; akustik partisyondur ama yaylılarla desteklenmemiştir bir önceki emsali gibi. Nordstorm’ün en yüce eseri sayılacak bu çalışmada daha atmosferik farklı mini-ses ler arkadan geçer, mükemmeldir.
Suicide Nation tüm hayatımda dinlediğim en iyi 15-20 şarkı içindedir sanırsam. Girişteki çifteli sesini Cidesphere zamanlarında Başar Çetin’in (ExCide, ExCenotaph)  “Metalzone a basmıyo mu oğlum adam ? Kaç senedir Metalzone sanıyom ben onu” şeklinde yadetmesi her zaman beni güldürür. Tomas Baba’nın yağ gibi akıp giden sesi ve “çalabildiğin kadar hızlı çal şu riffleri” felsefesi hastalıklı bir akıcılık yaratır. Şarkının sözleri, İsveç’in dünyada en çok intihar edilen ülke ünvanı yüzünden yazılmıştır.
World of Lies bence albümün tempo ve kalitesinin düştüğü andır ama sadece benim için öyle olabilir !!! Tomas Lindberg’in sözleriyle “Bu şarkı, çok etkilendiğimiz Trouble, Pentagram, The Obsessed gibi grupların müziğini nasıl agresifliği kaybetmeden müziğimize uygularız bir cevabı gibi” diyebiliriz şarkı için.(Tercümeyi gayet Türkçe bir algılayışla, simultane olmadan hatırlıyorum)
Unto Others’ın giriş riff i tam bir gaddarlıktır bence. Had safhada agresif ama zarif bir iş.  Dahası Nausea ve Need için ne diyebilirim ki ? Tam bir Slayer worship tufanı. Eski tayfanın bu Thrash etkili ölümüne hızlı gitar işlerine hastayım.
En sonda ise elemanlar belki de ATG’nin biteceğinin öngörüsü ile grup için bile çok deneysel ama kesinlikle atmosfer olarak muazzam olan Flames of the End’i sunarlar bize. İsveçin en spektaküler grubunun en son şarkısı adamın içini burkan biçimdedir benim için. Basit drum-machine partlar ve keyboard lar onlar için o ana kadar hiç kombine edilmemiş işlerdir fakat onların elinde herşey harika oluyor.
Albüm kaydını ise Fredrick Nordstorm yapmıştır ki bence kendisi Scott Burns’ün İsveç versiyonudur. O denli büyük bir adamdır ve bu albümde ATG’e yapmış olduğu kayıt dönemi için inanılmazdır. Grup en sonunda albümün gitar soundu için neler yaptıklarını 7 yıllık bir beklemeden sonra açıklamıştır ve “artık bizi arayıp mail filan atmayın” deme ihtiyacı duymuştur. Earache’in gurur albümlerinden birisidir ve İsveç Death Metalinde tüm zamanların en önemli 2 3 albümünden birisidir. Daha ne diyeyim.

11.08.2009 22:31:59
Qui-Gon | | | 3852 Kez okunmuş
Yazıcı Versiyonu | Tavsiye Et ! | Copyright © | Sen de Yaz!

Facebook Twitter Google Yahoo

Yorumlar